Εισαγωγή μαθητών με το 5%. Προσοχή στις "λεπτομέρειες".

Όταν το “δώρο” γίνεται παγίδα.

Η πολιτεία έδωσε τη δυνατότητα στους μαθητές με σοβαρές παθήσεις να εισάγονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρίς Πανελλήνιες εξετάσεις. Πρόκειται για μια θεσμική πράξη κοινωνικής δικαιοσύνης, μια αναγνώριση των ιδιαίτερων συνθηκών που αντιμετωπίζουν.

Όμως, κάθε προνόμιο χρειάζεται και την κατάλληλη προετοιμασία· διαφορετικά κινδυνεύει να μετατραπεί σε αδιέξοδο.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ένα ανησυχητικό φαινόμενο: πολλοί μαθητές που έχουν αυτό το προνόμιο επιλέγουν τις σχολές τους

χωρίς ουσιαστική σκέψη για το

• ποιοι είναι,

• τι θέλουν και –κυρίως–

• πού μπορούν να ανθήσουν πραγματικά.

• 
  

Η επιλογή “κύρους” που δεν ταιριάζει.

Πολλοί νέοι στρέφονται αυτόματα προς σχολές υψηλού κοινωνικού κύρους π.χ. Ιατρική, Νομική ή Πολυτεχνείο. Στην επιφάνεια, αυτές μοιάζουν με “εγγύηση” επιτυχίας. Όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απαιτητική. Οι συγκεκριμένες σχολές χρειάζονται ισχυρό γνωστικό υπόβαθρο, μακροχρόνιες σπουδές και έντονη ακαδημαϊκή προσήλωση.

Όταν η επιλογή γίνεται για λόγους αναγνώρισης ή κοινωνικής αποδοχής, χωρίς να ανταποκρίνεται στις αληθινές κλίσεις και δεξιότητες του μαθητή, η αίσθηση ικανοποίησης χάνεται γρήγορα. Οι φοιτητές βρίσκονται μπροστά σε δυσκολίες που δεν είχαν υπολογίσει και συχνά απογοητεύονται ή εγκαταλείπουν.

Η “εύκολη διέξοδος” που ακυρώνει τις δυνατότητες.

Στον αντίποδα, υπάρχουν εκείνοι που, φοβούμενοι τον κόπο ή επιζητώντας ταχύτητα, επιλέγουν σχολές που θεωρούν πιο “εύκολες” ή με “σίγουρη δουλειά”. Συχνά όμως οι επιλογές αυτές δεν έχουν συναισθηματική σύνδεση με το άτομο. Το αποτέλεσμα; Έλλειψη κινήτρου, αδιαφορία για το αντικείμενο και τελικά ένα πτυχίο χωρίς επαγγελματικό ή προσωπικό νόημα.

Η απόφαση βασίζεται σε κριτήρια ασφάλειας κι όχι αυτογνωσίας. Όμως χωρίς να γνωρίζεις τα προσωπικά σου δυνατά σημεία, καμία “ασφαλής” επιλογή δεν γίνεται πραγματικά σωστή.

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη.

Η δυνατότητα εισαγωγής χωρίς εξετάσεις δίνει πρόσβαση, όχι κατεύθυνση.

Κι εδώ ακριβώς φαίνεται το κενό. Πολλοί μαθητές (και γονείς) θεωρούν ότι αφού μπορούν “να μπούνε όπου θέλουν”, δεν χρειάζεται να κάνουν επαγγελματικό προσανατολισμό. Στην πράξη όμως, αυτό είναι το σημείο όπου ο επαγγελματικός προσανατολισμός είναι πιο απαραίτητος από ποτέ.

Χωρίς διερεύνηση

• ενδιαφερόντων,

• αξιών,

• τρόπου σκέψης

• προσωπικών ικανοτήτων,

μια φαινομενικά “ελεύθερη” επιλογή γίνεται στην τύχη και το πανεπιστήμιο, αντί για ευκαιρία εξέλιξης, γίνεται πηγή άγχους και απογοήτευσης.

Η ευκαιρία να χτιστεί συνειδητά ένα μέλλον.

Η πραγματική αξία αυτής της κρατικής ρύθμισης βρίσκεται στο ότι δίνει χρόνο και χώρο στον μαθητή να ανακαλύψει τον εαυτό του, χωρίς να εγκλωβίζεται στο άγχος της βαθμολογίας. Είναι ευκαιρία να επενδύσει στην εσωτερική του ανάπτυξη και να επιλέξει σπουδές που θα του επιτρέψουν να είναι δημιουργικός, αυτάρκης και το κυριότερο, ευτυχισμένος.

Όμως, αυτό απαιτεί καθοδήγηση.

Οι μαθητές χρειάζονται υποστήριξη για να μετατρέψουν το δικαίωμα σε ευκαιρία, και την επιλογή σε προσωπικό σχέδιο ζωής.

Ο ρόλος μας στην About Career.

Στην About Career δουλεύουμε συστηματικά με μαθητές και τις οικογένειές τους.

Ως σύμβουλοι επαγγελματικού προσανατολισμού, έχουμε δει πολλές φορές το “δώρο” της ελεύθερης εισαγωγής να μετατρέπεται σε πίεση ή σύγχυση.

Στόχος μας είναι να σταθούμε δίπλα σε κάθε παιδί, με σεβασμό και επιστημονικά εργαλεία, ώστε να αναγνωρίσει τις πραγματικές του δυνατότητες, να κατανοήσει τα επαγγελματικά του προφίλ και να χαράξει το δικό του μονοπάτι με αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση.

Πιστεύουμε ότι η ισότητα στις ευκαιρίες δεν σημαίνει όλοι να ακολουθούν τον ίδιο δρόμο, σημαίνει ο καθένας να βρίσκει τον δικό του.